Silent Rebel

curl -u username:password -d status="Message" http://twitter.com/statuses/update.xml

บรรยากาศที่รักเฟรปเป้ ราดด้วยวิปครีมเพลงแจ๊สรสนุ่มหู จะไม่ไปรับอีกสักแก้วในวันหลังก็ดูจะเป็นการทรมานตัวเองที่มากเกินไป

- ดนตรีประกอบทำการจับกุมอารมณ์ร่วมของคนดูได้โดยละม่อม
- เนื้อเรื่องนั้นเฉยๆ
- การถ่ายทอดและเรียบเรียงเรื่องราวนั้นส่งความรู้สึกถึงคนดูได้แบบไม่เสียรายละเอียดไปในอากาศระหว่างจอภาพและผู้ชม
- มุกตลกดูแล้วตลก
- โครงหน้านางเอกเหมือนถอดแบบมาจากเรื่องอะไรซักเรื่อง จำชื่อไม่ได้
- กราฟฟิคไม่ขอพูดถึงเพราะไม่รู้จะติอะไร

สรุป : เนื้อเรื่องงั้นๆ แต่ดูแล้วรู้สึกดีจนลืมข้อเสียนั้นไป

ปล. นกอีก๋อย !!

บังเอิญเปิดไปเจอ Trailer เกมส์คอมพิวเตอร์สุดแนวที่ชื่อ Stalin vs. Martians

ซึ่งก็น่าสนใจสำหรับผมเพราะดูคนทำจะ กู-จะ-ทำ-มี-ปัญหา-ไหม ดี ในเกมส์อาจจะมีแนวการเล่นที่ ไม่-สน-โลก ให้เกมเมอร์ที่เบื่อชีวิตไม่ลาโลกไปจากการผูกคอตายด้วย WiiMote แล้วแขวนตัวเองบน Balance Board ซะก่อน

แต่พอไปอ่านรีวิวจาก Gamespot แล้วดันได้คะแนนตั้ง "1.5/10" (อ่านว่าหนึ่งจุดห้าเต็มสิบถ้วน) แถมคำวิจารณ์ที่ถ้าจะเขียนแบบนี้ก็ไปเผาบริษัทเลยน่าจะง่ายกว่า เช่น

"This is perhaps the worst RTS game ever created, worth neither the 1s and 0s that were used to program it nor the mental exertions expended on this creatively bankrupt waste of hard-drive space."

"And just as the "S" is missing from "RTS," there is no "I" in the AI"

"and there is no multiplayer, but why on Earth, or on Mars for that matter, would you want to extend an experience like this?"

นอกจากคนทำจะ ไม่-สน-โลก แล้ว คนเล่นยังจะต้อง ไม่-สน-รีวิว ด้วยนะแบบนี้

ปล. คงไม่ใช่โปรเจคทำของเกรดบีแบบ Grindhouse Project นะ

I want one !!

But it's just a foam model mock-up though :(

ถ้าจะมีใครซักคนจูงมืออุ่น ๆ ของคุณข้ามผ่านห้วงเวลาที่เป็นสุข มาปล่อยทิ้งไว้กลางเกาะร้างยามฤดูหนาว โดยที่คุณก็ลงชื่อยินยอมด้วยการเดินตามมาอย่างไม่ขัดขืนละก็

ใครคนนั้นคงชื่อ ความรัก

...

เป็นเรื่องแรกของ Haruki Murakami ที่ได้อ่านหลังจากได้ยินชื่อเสียงมานาน และเป็น "ความเหงา" ที่สะกดจิตให้ผมควักเงินแลกหนังสือมา

เนื้อเรื่องนั้นเรียบง่ายเหมือนผืนผ้าใบสีขาว ที่คอยเป็นฉากหลังและช่วยขับให้อารมณ์เปลี่ยวเหงาและข้อคิดที่อ่านแล้วปวดตับได้โดดเด่นขึ้นมากลายเป็นการวาดภาพที่ชวนมอง

ช่องว่างต่าง ๆ ที่ผู้เขียนทิ้งไว้ในเรื่องทำหน้าที่เป็นจุดพักสายตาขนาดพอดีคำที่ผู้อ่านจะลองขบคิดตามต่อ หรือปล่อยทิ้งไว้เป็นหลุมดำของอารมณ์ก็ไม่ทำให้ความเพลิดเพลินถูกดูดหายเข้าไปแต่อย่างใด

หน้าสุดท้ายถูกปิดลงพร้อมกับปลายภู่กันที่ยกออกจากผืนผ้าใบ ภาพที่ลอยเด่นอยู่ในใจของแต่ละคนคงหน้าตาต่างกันไป แต่เมื่อเหลียวมามองของกันและกันคงรู้สึกอย่างเดียวกันว่า

"มันเหงา"

ปล. อ่านจบแล้วอยากไปนั่งเล่นในผับริมทะเลกลางฤดูร้อน ซดเบียร์ รื่นรมย์กับตู้เพลง กระโดดเตะตู้พินบอล และเขียนนิยายให้จิ้งหรีด

ปล.2 ต้องรีบไปตามหา เพลง ภาพยนตร์ และหนังสือ ที่ปรากฏตัวในเนื้อเรื่องให้หมด

เพลงจาก "My Maudlin Career" อัลบั้มใหม่ของวง Camera Obscura ที่จริงออกมาซักพักแล้วแต่ช่วงนี้ไม่ได้ติดตามข่าววงการเพลงเท่าไหร บวกกับที่ไม่ปลื้มอัลบั้มที่แล้วของทางวง เลยอาจจะเห็นแต่ข้ามๆ ไป

กลับมาคราวนี้ทั้งทำนองและเมโลดี้ยังคงกลิ่นเดิมของทางวงอยู่ สิ่งที่เยี่ยมกว่าอัลบั้มที่แล้วเห็นจะเป็นการผสมผสานและเรียบเรียงที่รู้สึกละเมียดละมุนขึ้นมาก เหมือนใช้เครื่องปรุงเดิมๆ แต่ไปเจอสูตรลับของคุณย่าในตุ่มข้างบ้านเข้า อบออกมากลายเป็นขนมหน้าตาเดิมๆ แต่กินไม่รู้จักเบื่อเสียที จึงไม่แปลกที่แฟนๆ ที่เคยเบือนหูหนีจะค่อยๆ ชำเลืองมองกลับมาและรับพวกเขาเข้าสู่อ้อมอกเหมือนเดิมอีกครั้ง ส่วนใครที่ไม่เคยมีเสียงเสนาะโสตเยี่ยงนี้เคลื่อนที่ผ่านอากาศในรูหูก็เตรียมกระโดดลงหลุมรักด้านหน้าท่านได้เลย